Als je niet xe9xe9n cd van hem in zijn kast hebt staan, voel je je bijna schuldig als je iets over hem wilt schrijven. Maar ik doe het toch.

Zelfs iemand die niet zijn cd’s heeft weet hoe belangrijk zijn muziek is geweest. Al was het maar omdat tijdens de muziekles de liedjes van Michael betekende dat je wat kon. Dat je snel genoeg van toets kon wisselen. Of dat je makkelijk kruizen en bessen kon lezen. Het was muziek van hoog niveau. Het was ook roem op hoog niveau: Madonna en Michael Jackson, queen en king of pop en ik was trots te verkondigen dat ik toch meer van Michael Jackson was.

En toen kwam er die aanklacht van kindermisbruik. Ik heb het nooit geloofd, altijd geweten dat ‘ie onschuldig was. Ik dacht hem goed genoeg te kennen om te weten dat hij dat nooit zou doen, dat hij zelf nog een kind was, die uberhaupt niet toe was aan seks (hoogstens om nageslacht voort te brengen).

Vanavond tijdens de herdenking realiseerde ik me dat ik Michael xfcberhaupt niet ken. Net zoals al die andere miljarden mensen die de ceremonie vanavond zagen. Wij die hem alleen maar kennen van de media, de roddelpers. Hij leefde helemaal niet afgezonderd, hij had genoeg mensen om zich heen. Ik heb zelfs het vermoeden dat hij best een fijn leven had. Volgens mij was hij een heel andere Michael als die wij kennen uit de media. En ik ben er blij om.

Als ik soms het nieuws lees begin ik bijna te denken dat ons land wordt geregeerd door een stel idioten die met de neus omhoog ons land regeren als een dictatuur. Een goed medicijn daartegen is het kijken van het vragenuurtje op dinsdagmiddag. Of een ander debat op de zender politiek24. Als je die debatten volgt blijkt namelijk dat ons land wordt geregeerd door mensen die heel veel weten, die hele goede vragen kunnen stellen en dito antwoorden. En die iemand vertegenwoordigen. Als de xe9xe9n praat, denk ik: ‘oh ja, die en die denkt daar ook zo over’, hetzelfde bij de ander. Mensen die ik hoog heb zitten ondanks dat ze een andere politieke stroming aanhangen. En als ‘mijn’ stem spreekt voel ik enige trots: ‘Hij weet het weer goed te brengen’. En ze weten altijd veel meer dan ik, waardoor ik blij ben dat zij daar zitten en niet ik. Dit is de elite, zoals de PVV ze noemt.

Gewoon mensen die ook moeten poepen, soms hun partner zitten af te zeiken als ze gefrustreerd zijn en wiens kinderen soms een puinhoop van het huis maken. Mensen die wel eens per ongeluk een scheetje laten in gezelschap, die vloeken in de file en wanneer het alleen maar regent tijdens hun vakantie. Mensen zoals ik. Maar die daarnaast zin hebben om met de meest vreemde mensen in debat te gaan, een partij en met name heel veel kiezers te vertegenwoordigen voor een heel land. Als dat de elite is, ben ik het ook. En ben ik dus wellicht even charmant op mijn vakgebied.

Er is overal op internet discussie over de verkiezingsuitslag. En iedereen vindt wat anders, terecht ook. Toen ik gisteravond ging slapen vroeg ik me af waarom al die mensen eigenlijk op de PVV stemden. Ik bedacht kritische vragen die ik die mensen wilde stellen en kon me geen antwoorden voorstellen. Als je in Rotterdam woont, waar je soms toerist lijkt in je eigen stad kan ik me zijn populariteit nog enigszins voorstellen. Maar waarom stemmen er bijvoorbeeld zoveel christenen op Wilders? Ik dacht dat christenen juist zo hoog opgaven over medemenselijkheid? En ze voelen zich zo verwant met de ooit letterlijk en figuurlijk op een hoop gegooide Joden. Waarom doen ze dan nu hetzelfde met de moslims? Omdat die niet het juiste geloof aanhangen? De Joden ontkennen de status van Jezus, da’s toch ook niet mis? En ik geloof ook niet in God, moet ik dan ook het land uit worden gezet? En moet mijn boeddhabeeldje die niet eens betekenis voor me heeft kapot gesmeten worden? Als een christen op vakantie is aan de Turkse kust mogen hun bijbels dan voor hun neus worden doorgescheurd? Wat gij niet wilt dat u geschied…

Maar hoe meer discussie je volgt, hoe duidelijker wordt hoe het zit. Ik vind het jammer voor de PvdA dat ze hebben verloren al heb ik niet op hun gestemd. En voor de Partij van de Dieren vindt ik het ook jammer dat ze geen zetel hebben gehaald. Ik vind het zelfs voor de PVV-stemmers jammer dat hun partij zich nergens bij aan wil sluiten en dus niks gedaan krijgt in Europa. Maar PVV-stemmers vinden niks jammer. Die vinden het heerlijk om andermans verlies onder de neus te wrijven. Die zijn aan het strijden tegen onrecht. Welk onrecht, daar ben ik nog niet achter. Maar ze staan aan een kant en iedereen die daarvan afwijkt staat aan de verkeerde kant. Het is zij tegen de rest van Nederland.

Wij – aan de verkeerde kant – hebben gewonnen. Tachtig procent van de stemmers staat achter ons en waarschijnlijk ook het grootste deel van de niet-stemmers. Maar we hebben een groep mensen verloren die niet geloven in samenwerken, een groep strijders zonder duidelijk doel. Nederland heeft verloren. Totdat het gezond verstand weer terug komt.

Volgens Maxima heeft dxe9 Nederlander de gordijnen open. Ik voldoe daar inderdaad aan. Zelden gaan de gordijnen dicht. Voordeel was ook nog dat de overbuurman toch blind was. Hij is echter verhuist. Al weken is het nieuwe jonge gezinnetje bezig om het huis op te knappen. Vooral ‘s avonds zijn ze bezig. En dat heeft wel wat. We weten nu bijvoorbeeld dat ze een baby hebben en veel vrienden die meehelpen opknappen. En zo liet ik ze weten dat ik soms ‘s avonds tv kijk, soms wegga, soms lees en dat we soms boven zitten en dat er soms bezoek komt. Het is diezelfde ‘intimiteit’ die ik deel met de mensen een paar huizen verderop die als enige aan de overkant ook hun gordijnen open hebben. Oudere mensen, wiens kinderen en kleinkinderen graag langskomen, die soms aan tafel zitten en van voetbal houden.

De overburen zijn echter vandaag verhuisd en hebben ook hun gordijnen meegenomen. Het zit weer helemaal potdicht. Net zoals in de rest van de straat. Dxe9 Nederlander bij mij in de straat zit in huis, komt zelden buiten en laten je niks zien van hun huiselijke gezelligheid. Jammer vind ik dat.

Gisteravond zat correspondent Marjon van Royen zich bij Pauw en Witteman op te winden over de heldenstatus die drugsbazen in Mexico hebben. Hoe kun je zulke egoxefstische, medogeloze mensen nu aanbidden?

Datzelfde gebeurt overigens ook in Nederland. Wel iets minder erg dan. Maar ook in Nederland worden drugsgebruikers en alcoholisten de hemel in geprezen. Vanavond nog bij ‘top of flop’ waar de blowende ‘Jeugd van tegenwoordig’ weer een week draaitijd bij Giel hebben verdiend zodat ze nog meer drugs kunnen kopen. Net zoals Kurt Cobain een held werd toen de drugs hem volledig overnam. Het is allemaal rock en roll, het is allemaal cool. Net zoals Andrxe9 Hazes die  zichzelf dood dronk. Hij had ook nog heel wat mensen dronken dood kunnen rijden en hij verwaarloosde zijn dierbaren, zoals ook junkies zoals Herman Brood egoxefsten worden en een spoor van ellende achterlaten. Maar het hoort er allemaal bij. Het is allemaal cool om als nuchtere ‘gewone Nederlander’ gade te slaan.

Misschien zorgt die heldenstatus van junkies ervoor dat we zelf die leidensweg niet hoeven te ondergaan. Is het plaatsvervangend leed, zodat wij het zelf niet hoeven te voelen. Ik ben in ieder geval blij dat ik in mijn kring van dierbaren geen (potientele) rockartiesten heb.

Ik voel me zo eenzaam….

Komt U ook?

* Als u wilt zeiken over het wijzigen van mijn url kunt u dat hier doen

U weet dat wellicht niet, maar destijds leefde ik in een tijd ver van hier. Maar liefst 5 boeken lang. Hoewel ik altijd triest ben nadat een boek uit is, was ik toen in zware rouw. Zo ineens waren Ayla en Jondalar uit mijn leven verdwenen…

Enfin, ik besloot het niet op te geven. Er leefden destijds meer mensen dan Ayla en Jondalar en dus zocht naar zoveel mogelijk boeken over de prehistorie. Zo kwam ik bij De prehistorie van de Nieuwe tijd, maar dat vond ik nogal bagger. Hoewel mijn leven ook wel fijn was zonder mijn twee helden, ben ik de zoektocht nooit gestopt.

En vorige week vond ik plots De kinderen van de dageraad (deel 1, over een zee van ijs) en warempel: het is prima te lezen! Zoals een recensent al zei: ‘Na het lezen van Jean Auels serie De Aardkinderen dacht ik nooit meer een roman te zullen vinden waarin het menselijk bestaan tijdens de prehistorie zo boeiend en levensecht werd beschreven. Totdat ik Over een zee van ijs in handen kreeg, dat ik in xe9xe9n adem heb uitgelezen.” Enfin, in xe9xe9n adem lukt niet meer, maar geloof me dat ik me weer opperbest vermaak. En weet u wat het leukste is? Deze serie heeft tien delen!!

Dus als u me zoekt… dan ben ik 10.000 jaren terug in de tijd.

Ik ben een armbandje aan het knopen. U vraagt zich wellicht af waarom en ik doe dat ook. Het is nogal een kutklusje. Maar ik ben er nu eenmaal begonnen en nu maak ik het af ook.

Het gaat niet gestaag, ik doe hoogstens drie rijen in xe9xe9n keer en ga dan weer iets anders doen. Tegen die tijd ben ik ook al kriegel van de touwtjes. Het enige dat mij op de been houdt is de gedachte dat ik -als hij af is- tenminste niet voor niks heb zitten knopen, want ik heb er dan toch mooi een armbandje bij.

Nu denkt u wellicht: ‘maar die dingen kun je toch ook gewoon in de winkel kopen?’ En dat bedacht ik me net ook. En dan zijn ze dus gemaakt door iemand anders. En u kunt ook wel nagaan door wie. Door die arme vrouwen en kinderen in landen waar mensen blijkbaar niks waard zijn.

En terwijl ik aan het knopen was in de zon stelde ik mij even die arme vrouw voor. Zij moxe8t wel doorgaan, de hele dag die kuttouwtjes! En hoewel ik niet al mijn knoopjes genoeg aantrek, waardoor het een beetje bobbelt, moet zij dat wel.

Want haar leven hangt wxe8l aan dat zijden draadje…

N.a.v. een log over negativiteit van Lief (ja, hij logt weer eens), wil ik er ook even wat over kwijt. Ooit werd mij gevraagd om wat persoonlijker te loggen. En daarom besloot ik te loggen over mijn meestal geweldige leven. U moet weten, mijn leven is zo erg nog niet.

Maar helaas, dat was niet wat de ‘opdrachtgever’ in gedachten had. Het moest juist gaan over de dingen die nxecet leuk waren. Immers, mensen vinden het niet leuk te weten dat je erg gelukkig bent. Nou, dacht ik dat ook. Maar onlangs hoorde ik weer van iemand anders dat mijn kleflogjes (die doorgaans enkel geluk uitstralen) toch gewaardeerd worden. Blijkbaar is niet alleen iemands ellende interessant om te lezen.

Tussen al die tegenstrijdigheden log ik gewoon wat me uit komt, negatief of positief. En ik vind dat mijn logs toch behoorlijk positief zijn. Het is echter wel zo dat ik eerder neig iets te gaan loggen als het allemaal niet zo goed gaat. Als ik een brief lees, waarna ik teleurgesteld ben ik mezelf, wil ik nog wel eens de neiging krijgen om te balen van anderen. En in frustratie log ik dat. En in praktijk denk ik dat zo’n twee minuten. Echter, omdat er daarna geen nieuw log verschijnt, lijkt het alsof dat log mijn dag is. Terwijl ik ondertussen al weer vrolijk door de kamer huppel.

Het is net als met therapie. Ik ben er niet zo’n fan van. In therapixebn gaat het alleen maar over negatieve dingen (immers, positieve dingen hoeven niet te veranderen) en hoe vaker je er over praat hoe groter deel van je leven dus negatief is. Terwijl je zonder therapie wellicht op dat zelfde tijdstip moet lachen om een kind dat gek doet in de supermarkt.

Wat ik nu eigenlijk wil aangeven is me niet helemaal duidelijk. Wat ik U wel aan kan raden is dat U beter alleen in mijn w.i.e. gaat spammen bij een positief log. Anders blijft u zo lang negatief denken…

… is GODVERDOMME een understatement?

Nou… eh, nu!?

UPDATE: Lilian zegt -in navolging van ons aller Target-
“FUCK IT”